1942. In het door de nazi’s bezette Amsterdam besluit de joodse Walter Süskind handjeklap met de SS te spelen. Het is een levensgevaarlijk kat- en muisspel, waarmee hij honderden kinderen van transport naar de concentratiekampen weet te redden. Terwijl de razzia’s toenemen en het net zich verder sluit rond de joodse gemeenschap, riskeert Walter alles wat hem lief is en toont hij de moed van een held. Een even aangrijpende als adembenemende, waargebeurde geschiedenis.

Süskind wordt geregisseerd door Rudolf van den Berg. Van den Berg maakt al meer dan dertig jaar films en documentaires. Zijn film TIRZA, naar het boek van Arnon Grunberg, ging 30 september j.l. in première. De film was Openingsfilm van het Nederlands Film Festival en is verkozen als Nederlandse inzending voor de Academy Awards in de categorie Beste Buitenlandse Film.

Zie voor meer informatie: http://www.suskinddefilm.nl/

Ik vond de film angstaanjagend herkenbaar.
– Ed van Thijn (comité van aanbeveling en gered uit De Hollandsche Schouwburg)

Uit Polen kwamen tijdens de Holocaust 93% van de joden om. Uit Nederland 84%, absolute koploper van West-Europa, vergeleken met bij voorbeeld België (38%) en het veelgesmade Frankrijk (29%). Een debat over dat trieste record aan doden is nooit echt van de grond gekomen. 
bron: Max Arian in de Groene Amsterdammer 1 febr. 1995 – cijfers afkomstig van NIOD/vd Leeuw.

De kinderen die in de film zijn gered kwamen dan wel vrij, echt vrede hebben zij niet gekend. De oorlog leefde nog jarenlang in hen voort. Jammer dat War Child er toen nog niet was. Om ze te helpen hun ervaringen een plek te geven. Wij zijn dan ook erg blij dat de makers van de film niet stoppen na het vertellen van hun verhaal, maar ons de kans geven om hierop aan te sluiten. Want een kind hoort niet thuis in oorlog. Nooit. War Child helpt oorlogskinderen weer gewoon kind te zijn.
- Mark Vogt (Directeur War Child Nederland)

Ik kreeg wel even een schokje toen ik de baby zag liggen. Dat was even een spiegeltje. Ik zag mezelf tussen de eieren en kippen in de fietsmand. Ik ken mijn verhaal, maar het zien van een parallel beeld is heel raar. Voor mijn gevoel wordt voor de film toch wel het één en ander geromantiseerd. Dat begrijp ik ook wel, want jullie willen een breed publiek bereiken.
Ik hoop dat door de film een grotere groep mensen zich er van bewust wordt dat wij nog steeds in een wereld leven waar mensen in oorlog moeten overleven, en dat genocide nog een dagelijkse praktijk is. Het is triest dat deze kinderen weer hetzelfde overkomt wat ons tijdens de Tweede Wereldoorlog overkwam. Het mag en zal toch niet allemaal voor niets geweest zijn wat de zusjes Krull, Walter Süskind en nog vele andere gedaan hebben.
- Ineke Pach (als kind gered uit De Hollandsche Schouwburg)

Geen verhaal, geen film en geen boek over de oorlog overtreffen in drama en emotie de werkelijkheid, leerde ik van mijn moeder. Maar deze film komt schokkend dicht bij die beklemmende werkelijkheid.
– Frits Barend (comité van aanbeveling)

We waren zeer onder de indruk na het zien van de film. Mooi en integer en niet overdreven sentimenteel. Echt zoals het leven was, zoals ik me dat voor kan stellen uit de verhalen van mijn moeder. Een kunstwerk.
– Els van den Beemt (dochter van de huishoudster van Walter Süskind in Bergen op Zoom)

Fantastisch mooi gemaakt. Een verhaal dat vertelt moet worden en dat wij zelf ook moeten blijven vertellen zo lang wij nog leven. Nu kan het nog.
- Mevrouw Wisch Smit (Werkte als crècheleidster tijdens WO II en hielp bij het wegsmokkelen van kinderen)