‘We werden liefdevol ontvangen en dadelijk naar een opvanghuis overgebracht. Geleidelijk aan kwamen we tot rust na die onzekere reis. We moesten wel wennen. Alleen al het tropische klimaat! De kennismaking met kousenband en bakba’s maakte dat we ons andere eetgewoontes eigen maakten.’
Alex Sternefeld, Nederlands-joodse vluchteling in Suriname

De berichten over de jodenvervolging in Europa maken veel indruk. Ook in Suriname en op de Antillen en Aruba wonen joden. In de synagogen, maar ook in alle kerken, tempels en moskeeën wordt voor ze gebeden.

Prins Bernhard in de synagoge van Paramaribo.

Vluchtelingen opnemen
De bevolking wil joodse vluchtelingen toelaten, maar de gouverneurs liggen een tijd dwars. Oostenrijks-joodse vluchtelingen die per schip aankomen in de haven van Curaçao mogen uiteindelijk toch aan land.

Maar omdat het burgers zijn van een vijandig land worden ze op Bonaire gevangengezet. Pas in 1942 krijgen ze meer bewegingsvrijheid, na vele verzoeken van het Joods Hulp Comité.

In 1942 mogen 200 Nederlands-joodse vluchtelingen in Suriname wonen. Via Portugal en Jamaica komen ze in Suriname. Ze krijgen een eigen wijk aan de rand van Paramaribo.